“Een vreemde vragen om een intieme gebeurtenis op de gevoelige plaat te zetten is wel een dingetje...”
Jasper & Sanne-Mayke over hun trouwreportage zonder poseerstress
Bijna zes jaar na hun bruiloft kreeg ik een berichtje. ‘Of het nog mogelijk was om een album te bestellen’. Niet veel later zaten ze weer bij mij aan tafel.
Hun foto’s had ik nog en zorgvuldig had ik al een eerste opzet gemaakt.
We begonnen bij het begin, zoals dat gaat wanneer je een verhaal opnieuw binnenstapt. De ochtend vol blije spanning. Een vader die zichtbaar nerveus was terwijl zijn dochter en haar zus hem lachend probeerden te kalmeren. De details waar je je druk om kunt maken (verkeerd zittende wenkbrouwharen) en je vader lekker kunt plagen door ‘m ’te belagen’ met een schaar.
We bladerden verder naar de andere kant van diezelfde ochtend, waar manchetknopen werden vastgezet en er nog even een doos kroketten voor de broodjes werd bezorgd door de lokale patatbakker die iedereen kent.
We lachten om details die ze vergeten waren en zwegen bij beelden die nog meer betekenis hadden gekregen, omdat sommige dierbaren inmiddels gemist worden.
En daar, werd opnieuw duidelijk waarom een trouwalbum geen bijzaak is.
Een trouwdag is voorbij voor je het doorhebt. Hier lees je hoe ik een trouwreportage aanpak die je later echt terugbrengt naar dat moment.
Het verhaal gaat verder onder de foto.
Waarom een trouwalbum geen bijzaak is
Je geeft geen duizenden euro’s uit om een mapje op een harde schijf te vullen dat je zelden opent. Een trouwalbum is een erfstuk dat je uit de kast pakt wanneer je iemand mist, wat je op tafel legt wanneer het gesprek ineens weer eens beland op die dag en vooral: Iets dat je samen bekijkt, bladzijde voor bladzijde, zodat het verhaal weer tot leven komt.
Zij voelden dat ook. Misschien niet meteen op de dag zelf, want een trouwdag is een roes. Alles gebeurt tegelijk. Je hoofd zit vol, je hart loopt over en voor je het weet is het avond.
Maar jaren later, toen we samen die beelden opnieuw bekeken, werd voelbaar hoeveel er eigenlijk in zat – niet alleen hoe het eruitzag – maar vooral hoe het was tussen hen en iedereen die hen lief is.
Wat een trouwreportage na jaren nog betekent:
Zes jaar geleden vroeg ik nog niet om feedback.
Nu wel en nu ze weer bij mij aan tafel zaten om hun album samen te stellen, voelde dat als een mooie gelegenheid om het alsnog te doen. Gewoon, omdat ik benieuwd was hoe zij die dag en alles daarna hebben ervaren en dus stuurde ik ze een formulier.
Dit zijn de woorden die ik van ze terugkreeg.
(lees verder onder de foto)
Hoe ze bij mij als trouwfotograaf terecht kwamen.
“Via mijn zus. Zij had met haar gezin een superleuke shoot bij jou gedaan.”
Toch was het geen vanzelfsprekende beslissing.
“Een vreemde vragen om een intieme gebeurtenis op de gevoelige plaat te zetten is wel een dingetje.”
Ze keken rond en vergeleken, maar wat hen over de streep trok was de “leuke spontane manier van foto’s maken.” En na onze eerste ontmoeting was het gevoel duidelijk.
“Bij de 1e ontmoeting waren we er zeker van dat dit goed ging komen. Het bleef spannend, maar voelde wel goed.”
Een trouwreportage zonder poseren
Vrijwel alle bruidsparen die bij mij aankloppen, geven eerlijk toe dat ze niet van poseren houden. Dat gold ook voor Jasper en Sanne-Mayke.
Ze wilden geen traditionele fotoshoot. Geen stijve groepsfoto’s als hoofdmoot. Ze wilden hun dag beleven.
Over mijn aanwezigheid tijdens hun bruiloft schreven ze:
“Huh? Was je erbij? Je was er maar je viel gewoon niet op.”
Dat is precies wat documentaire trouwfotografie voor hen betekende. Niet regisseren, maar vastleggen wat er al is.
En toen ze hun foto’s voor het eerst zagen?
“Geluksgevoel! We waren toch positief verrast dat we zo goed uit de verf kwamen!!!”
Ook de manier waarop we de reportage afronden bleef hen bij.
“Heel goed. Bij de kennismaking was het al zo lekker ongedwongen. En na de reportage was het heel vertrouwd. Ook heel tof dat we de foto’s voor de eerste keer in onze vertrouwde omgeving (gewoon thuis) met jou hebben kunnen bekijken. Het is toch een spannend iets.”
De meest dierbare momenten van hun bruiloft
Als ik vraag welke beelden het meest betekenen, hoeven ze niet lang na te denken.
“De momenten vooraf. Een gestresste vader van de bruid met ontspannen bruid en zus die hem even onder handen namen.”
“De meest fantastische aankleedmomenten van allebei en de onthulling..”
(Foto’s bij de bruidegom gemaakt door 2nd shooter Marjolijn Maljaars)
“En nu inmiddels ook prachtige herinneringen van mensen en dieren die er nu niet meer zijn.”
Dat is wat een trouwreportage na jaren krijgt: extra lagen.
Hun favoriete beeld?
“De foto van de stoet over de brug van Kraggenburg. Zo koninklijk!!!! Iedereen samen.”
Maar ook dit:
“En er zijn bijzondere foto’s van mensen bij elkaar die precies weergeven hoe de relatie tussen diegenen is. Heel bijzonder om dat vast te kunnen leggen. Precies op het juiste moment..”
Wat hun trouwfoto’s nu voor hen betekenen
“Dierbare herinneringen. We zijn nu 5.5 jaar verder. En door alle foto’s als verhaal terug te zien, elke keer weer, komen alle momenten weer helemaal tot leven. Een complete herbeleving van moment tot moment en niets overgeslagen.”
Dat is precies waarom een trouwalbum onderdeel is van mijn werkwijze. Niet als ‘leuk voor erbij’, maar als vanzelfsprekend slotstuk van een trouwreportage.
Twijfel je over een trouwfotograaf?
Ze geven zelf het antwoord:
“Niet twijfelen gewoon doen. Louise maakt alles mooier!”
En hun review sluit af met vijf sterren en deze woorden:
“Superfijne fotografe die er niet is, maar wel alles vastlegt. Ze maakt alles mooier (ook al zegt ze zelf het is, zoals het is). Wat voelden wij ons mooi! Ook bijzonder hoe iemand relaties vast kan leggen tussen mensen die zich daar niet bewust van zijn. Geweldig dierbaar!”
Zijn jullie een stel dat niet van poseren houdt, maar wel een trouwreportage wil die jullie verhaal vastlegt zoals het was?
